het schip


April, de hoge Andes
Begin april laten we Panama achter ons en richten de boegen zuidwaarts naar Ecuador. De eerste dagen hebben we mooie wind, waarvan we zittend in onze spiksplinternieuwe netten onder de spinnaker genieten



En de Pacifico blijkt weer vol leven te zitten: dolfijnen zwemmen zo nu en dan in grote groepen om ons heen







en we zien een school vissen, waarvan we de soort niet precies kunnen bepalen



De laatste 250 zeemijl moeten we wegens gebrek aan wind deels motorsailen en zo arriveren na 4 1/2 dag bij Bahia de Caraquez



waar we onze wad-vaarkennis weer even kunnen opfrissen bij het passeren van de drempel voor de ingang van de Rio Chone. We ankeren hier voor 'Puerto Amistad' waar we onze boot veilig kunnen achterlaten als we straks onze reis in de Andes gaan ondernemen.
De hele kustregio van Ecuador is vorig jaar door een zware aardbeving getroffen geweest en de gevolgen daarvan zijn hier goed te zien. In dit badplaatsje hadden ze verschillende flatgebouwen gebouwd, die eigenlijk allemaal verruïneerd zijn. Enkele worden volledig afgebroken



anderen probeert men min of meer te herstellen. Veel mensen zijn hun huis kwijtgeraakt en sommigen wonen nog steeds in tentjes langs de straat.
Als onze boot eenmaal netjes aan de moorings ligt, vertrekken we samen met onze Belgische zeilvrienden Cindy en Geert op een maandagmorgen met de bus naar Quito. De bussen zijn hier bepaald comfortabel en niet duur. In Quito besluiten we naar het hostal 'Secret Garden' te gaan. Dat blijkt een prima keuze: er heerst een gezellige sfeer en het is vlakbij het oude centrum van de stad.



De eerste ochtend gaan we mee met de stadswandeling door het oude centrum. Onze gids leidt ons door de smalle straatjes



en grote pleinen



langs vele bezienswaardigheden waar ze interessante verhalen bij vertelt. Voor ons is het vooral sfeer proeven, en wennen aan de hoogte (we bevinden ons hier op meer dan 3000 meter!). Quito heeft een prachtige kathedraal



en op een berg boven de stad waakt een aluminium maagd, die we regelmatig, zoals een echte heilige maagd betaamt, in de wolken zien opgaan en dan weer zien terugkeren 'op aarde'.



De stad heeft een trolleybus net (zie de bedrading boven) en probeert teneinde de luchtvervuiling te beperken, ook ruimte voor fietsers te maken



We zien prachtige koloniale huizen



en natuurlijk is ook hier weer streetart te bewonderen op straat



Bij dit gevel beeldje



vertelt onze gids dat het enorme geslachtdeel bedoeld was als wraak van de maker op de wanbetalende opdrachtgever....het bleek echter niet zo op te vallen, en pas jaren later veroorzaakte het gevelbeeldje alsnog het bedoelde schandaal in het preutse, katholieke Quito. Ook vertelt zij ons over de culinaire gewoonten van de Ecuadorianen: men eet hier als delicatesse cavia's



, een maaltijd die ook bepaalde rituele kanten heeft. Wij besluiten dat we hieraan niet mee gaan doen.
Ergens anders op onze tour staat er zomaar een vrachtfiets geparkeerd, die opvalt vanwege het zeer basale remsysteem (houten plankje tegen achterwiel)



's Middags wandelen we wat door de stad en komen terecht op een kleine overdekte markt waar ze van alles en nog wat verkopen



altijd leuk om doorheen te slenteren. En omdat de Ecuadorianen zeer religieus zijn, ontbreekt ter plekke een altaar met toebehoren evenmin:



De volgende dag gaan we de evenaar bezoeken. Daarvoor hebben ze hier een speciaal park opegezet, 'Mitad del Mundo' (de helft van de wereld)



Op zo'n gedenkwaardige plek maak je natuurlijk zoals iedereen deze foto



, ontdek je dat je op de evenaar een ei rechtop op een spijker kunt zetten



en bekijk je de beide halfronden



vanaf de uitkijktoren met de wereldbol



De stad Quito ligt al op grote hoogte, maar eigenlijk ligt het in een dal tussen de nog hogere bergen. Vaak verdwijnen die, geheel of gedeeltelijk in de wolken



Een attractie is om met de teleferico (de kabelbaan) naar boven te gaan en de stad vanaf die kant te bekijken.....











ware het niet dat die daar vaak onder het wolkendek verdwijnt....



Weer terug in de stad komen we nog weer langs een prachtige markt







De verse groentes en vruchten die hier liggen zijn zonder uitzondering prachtig van kwaliteit, smaak en prijs! Dat hebben we in het Caribisch Gebied wel anders meegemaakt.
Nu we wat aan de hoogte gewend zijn is het tijd om verder te reizen: nog hoger, naar de vulkaan de Cotapaxi. Aan de voet van deze met sneeuw bedekte vulkaan heeft ons hostal Secret Garden een 'filiaal'. Een speciaal busje van het hostal brengt ons erheen....



het is adembenemend mooi. Wij hebben hier een minihuisje voor ons zelf, het 'playhouse' noemen ze het



een beetje opgevouwen kun je zelfs op het dwergenkrukje zitten



en het telt warempel nog tweede verdieping ook:



Na aankomst staat er meteen een tocht door de rivier gepland, dus trekken we de rubberlaarzen aan die ze hiervoor beschikbaar hebben en gaan we onder leiding van een gids langs diepe modderpaden op weg.



Bij de rivier gekomen klauteren en glibberen we deels langs en deels door de rivier naar de watervallen



















Het is prachtig en onderweg krijg je het vanzelf warm. Maar als we eenmaal terug zijn bij de hostal koelt het buiten snel af en wordt binnen het haardvuur ontstoken



De volgende ochtend staan er twee verschillende activiteiten op het programma: Frits, de bergbeklimmer, zal met een groepje de Cotapaxi gaan bedwingen (tot aan de sneeuwgrens) en Reinhilde gaat te paard het gebied rond de Cotapaxi verkennen.



De tocht naar boven is zwaar, want de lucht wordt steeds ijler











maar Frits volbrengt het met vlag en wimpel











Zie hier de cijfers (de rode pijl geeft het hoogst bereikte punt aan)



Reinhilde gaat intussen naar de paardenweide



waar de paarden gezadeld worden







en dan kan de prachtige tocht naar de vallei beginnen







We komen langs een Inca-ruïne



en rijden vandaar af een vallei in waar wij en onze paarden een welverdiende pauze houden







Daarna brengt de merrie Plica



Reinhilde weer terug naar de paardenweide



waar het veulen al op Plica staat te wachten



Natuurlijk ben je niet in de Andes geweest als je geen lama's hebt geaaid en die staan gelukkig in de weide langs het weggetje naar ons hostal op ons te wachten



Na al deze avonturen en inspanningen is het ververvolgens feest (en opwarmen) in de yacuzzi van het hostal



van waaruit we dan weer uitzicht hebben op de andere vulkanen in deze wonderbaarlijk mooie omgeving



Helaas gaat de reis door en moeten we afscheid nemen van deze idyllische plek. We reizen doornaar het kratermeer van Quilatoa. Ook nu weer rijden we door een bijzonder gebied en maken we een stop om het bijzondere ravijn naast de weg te fotograferen











Als we aankomen in Quilatoa begint het spontaan te hagelen...dit zijn we niet meer gewend en we hebben het koud! Toch lopen we tussen de buien door, bibberend naar het meer....



Daarna gauw naar ons hostal Pachamama (moedergodin)



, waar de kachel gelukkig al volop brandt. Buiten zijn ze dan nog hard aan het werk in de regen, om met demeest primitieve middelen een huis te bouwen



Gelukkig ishet weer de volgende morgen aardig opgeknapt en wandelen we een stukje onder de kraterkam door







Daarna zitten we nog even van de vergezichten naar nog hogere (deels besneeuwde) vulkaantoppen te genieten



Maar het wordt alweer snel kouder, dus is het tijd om door te reizen naar het gezellige, en een stuk lager gelegen stadje Baños







Zo komen we weer in een voor ons wat leefbaarder klimaat, en na een korte verkenning van de stad, waar we prachtige muurschilderingen gewaar worden







besluiten we om hier mountainbikes te huren.



Daarvoor hebben ze hier een leuk arrangement, dat ons goed past: we worden boven op de berg gebracht met de pick up, en dan mogen wij, langs enkele prachtige uitzichtpunten en de tientallen watervallen die dit gebied kenmerken weer naar beneden afdalen. Boven op de berg hebben ze enkele grappige attracties aangelegd, die wij even uitproberen















En daarna kan de afdaling echt goed beginnen



Onderweg ontwaren we de eerste watervallen







De volgende watervallen vereisen een korte wandeling (ook wel lekker als afwisseling van het fietsen)



















En dan stappen we weer op onze fietsen, om onze prachtige afdaling (en soms een beetje steigen) te vervolgen







Aan het eind van de dag leveren we de prima bikes weer in en zoeken een gezellig eethuis om onze honger te stillen. Daar worden we getrakteerd op traditionele muziek van een echt Andes-muziekgroepje



De volgende dag lopen we nog gezellig door de stad



en de directe omgeving



en daarna is het alweer tijd om onze rugzakjes in te pakken en verder te trekken.
Ons reisdoel is: Guamote. We stappen 's morgens vroeg op de bus en maken opnieuw een prachtige tocht door de Andes



. Wij gaan naar Guamote vanwege de weekmarkt, een niet-toeristische markt die een van de grootste in zijn soort in Ecuador moet zijn. Wij zijn benieuwd. Van te voren hadden we al een hostal besproken, Chuza Longa, een prachtige plek



die voor ons het perfecte uitgangspunt is om de markt te gaan verkennen. Het is overweldigend een feest van kleuren, indrukken, en al hetandere dat bij eenmarkt hoort.























































Y especial para señora Yosta Maria



Grappig was dat de markt zich voor een groot deel op de spoorrails afspeelde, waar eens in de zoveel weken een (toeristische) trein langs komt.
De inheemse mensen, de Quichua, uit de wijde omgeving komen elke week hier naartoe om hun spullen te verhandelen en ook om voor zichzelf inkopen te doen. Authentieker kun je het, denken wij, nauwelijks vinden. De mensen spreken hier Kichwa. Het was leuk om vast te stellen dat de overheid hier dan ook tweetalig functioneert zoals uit dit bord blijkt



Het feit dat de regering Correa mede steunt op de inheemse volkeren werpt hier dus zijn vruchten af. Ook het fenomeen van de lokale bibliotheken is trouwens aan deze regering te danken.
De trein was al even in beeld en na dit hoogtepunt reizen we verder naar een meer letterlijk hoogtepunt: een van de hoogste spoortrajecten ter wereld, in Alausí dat ons zal brengen naar de Nariz del Diablo (Duivelsneus). Het is een traject dat, nadat het hele Andes-spoornet van Ecuador (van Quito naar Peru) in verval is geraakt weer hersteld is. Zelfs de treinstellen zijn nagebouwd (er rijdt zelfs een oorspronkelijk treinstel mee),maar dan wel zodanig, dat jeniet meer zoals vroeger op het dak kunt zitten: daarmee gebeurden teveel ongelukken. Er staat wel een dieselloc voor (en geen stoomloc meer). Op dit moment vervult het vooral een toeristische functie en wij reisden mee. Omhoog en naar beneden gaat de trein door via een wisselsyteem voor- en achteruit te rijden. De panorama's waren opnieuw prachtig (we raken een beetje verwend!) en menhad er alles aan gedaan om de reizigers een gevoel te geven van hoe het vroeger moet zijn geweest om met deze trein door de Andes te reizen. Er werd regelmatig vaart geminderd en zelfs gestopt voor fotomomentjes.











































En zo reizen we nog dezelfde dag door naar Cuenca. Cuenca is een beetje het compactere zusje van Quito: het is kleiner, maar het heeft eveneens een prachtig oud-koloniaal centrum (ook met een werelderfgoed status, net als Quito) en de stad vervult voor de wijde omgeving een centrumfunctie. Wij logeren hier in een leuk hostal, 'Yukamama' genaamd. Onze kamer grenst aan de mooie binnentuin






















Maar we hebben ook een doel: het Pumapungo museum, dat beheerd wordt door de Nationale Bank - een beheersvorm die wij eerder ook al in Colombia tegenkwamen. Hier zijn verschillende tentoonstellingen te zien: een afdeling moderne Ecuadoriaanse kunst, een numismatische expositie en een afdeling over de geschiedenis vanhet land, met name van de periode voordat de Spanjaarden de boel kwamen verstoren. Verder is er een archeologische site en een tuin met inheemse planten en dieren. Het lijkt ons een heerlijke plek om onze dag verder door te brengen. Bij aankomst blijkt dat de geschiedenis-afdeling wegens herinrichting gesloten is. Dat is nou jammer, want daarop hadden we ons erg verheugd. Dan maar eerst de afdeling moderne Ecuadoriaanse kunst. Daar wordt aan de hand van vele voorbeelden uitgelegd dat de 20e eeuwse Ecuadoriaanse kunstenaars eerst goed naar de Europese (figuratieve) kunst zijn gaan kijken, en op basis daarvan een eigen vormen en thema's zijn gaan uitwerken. We kunnen geen foto's van maken, dus blijft dit verhaal hierbij. Daarna bezoeken we de tentoonstelling over de geschiedenis van het geld en dat is bijzonder interessant. Je kunt namelijk aan de hand van de geschiedenis van het geld een heleboel over de sociaal-economische geschiedenis van een land te weten komen. Bovendien is deze tentoonstelling op eigentijdse wijze ingericht, wat het bezoek aan deze afdeling bijzonder informatief maakt. Daarna kunnen we toch nog een stukje van de geschiedenis van voor de komst van de Spanjaarden beleven op de archeologische site, buiten in het museumpark. Hier leren we dat op deze plek vroeger twee volkeren leefden: de Kañaries en de Inka's. Zij hebben veel oorlog met elkaar en zelfs onderling gevoerd en toen de Spanjaarden eenmaal arriveerden was er van de oorspronkelijke stad, maar de regeringsgebouwen van Pumapungo stonden er toen nog. En daarnaar kijken wij nu:







Het was hier ook een heiligdom, met verschillende astronomische functies. Ook de ovens waren nog voldoende intact om ze weer in ere te herstellen.



Het is een groot complex waar we doorheen wandelen







naar de prachtig ingerichte tuin beneden



Hier wordt van alles uitgelegd over de oorspronkelijke landbouwgewassen van de Andes (mais, quinoa, yuca). De landbouwcultuur in deze omgeving dateert al van 6000 jaar v. Chr. En in deze mooie omgeving vliegt een enorme kolibri (wel 2 x zo groot als wij ze meestal tegenkomen) die zich ook nog laat fotograferen







Na al dit moois wandelen we het museumterrein weer af en komen we langs de gallery van Miguel Illescas waar we allerlei prachtige dieren en andere beelden uit staal zien.



We lopen binnen en net als we rond zijn loopt de kunstenaar zelf binnen en stelt zich aan ons voor. Frits en Miguel praten enthousiast over het werken met staal (lassen vooral) en het is aardig om te zien hoe dat bij de een resulteert in schepen en bij de ander (naast veel meer) in....







We lopen verder en bezoeken de imposante kathedraal van Cuenca







en dan komen we nog langs een park waar we een bijzonder mooie, grote boom zien staan



Het popconcert dat hier gaande is spreekt ons niet zo aan, dus gaan we terug naar ons hostal om alle indrukken van deze dag op ons in te laten werken.
De laatste dag in Cuenca zullen we een rondtocht maken langs een aantal dorpen in de omgeving waar zondagsmarkten zouden zijn. Het begint leuk, in Cuenca zelf



Helaas blijken de overige markten een beetje tegen te vallen, zodat in Sigsig het kerkje meer de aandacht trekt dan de markt



Nadat we in Gualaceo op de markt de lekkerste empanada's ooit hebben gegeten keren we weer terug naar ons hostal.

Overal onderweg zijn we deze poster tegengekomen



ehhh...Lenin, dat was toch 100 jaar geleden aan de andere kant van de aarde??? Tot slot van deze lange blog en van onze imposante reis door het prachtige land Ecuador het verhaal achter deze posters. In 2007 werd de sociaal-democraat Rafael Correa president van Ecuador. Na twee keer te zijn herverkozen (2009 en 2013) loopt zijn houdbaarheidsdatum af en moest er een opvolger komen. De presidentsverkiezingen in 2017 (tweede ronde) gingen tussen de conservatief Lasso en Lenín Morales. Met een nipte meerderheid van 50% won Lenín Morales van Lasso. Lasso bestrijdt deze uitslag tot op heden, maar op 29 mei treedt Correa af en zal als alles volgens de boekjes verloopt deze tweede Lenín als president van de republiek Ecuador worden ingezworen.

Hiermee beëindigen we deze blog. En dat niet alleen, maar hiermee komt ook een einde aan onze prachtige jaren in Latijns-Amerika en het Caribisch Gebied. Wij vertrekken naar Oceanië, om precies te zijn: naar de Gambier archipel in Frans Polynesië. Vandaar uit zullen we weer met nieuwe avonturen en verhalen komen!

Met dank aan de gastfotografe Cindy, die bovendien heel veel tijd en energie stak in voorbereiden en regelen van vele onderdelen deze reis.

[jan 2017]

[feb 2017]

[mrt 2017]

[apr 2017]

[mei 2017]

[juni 2017]

[juli 2017]

[nov 2017]

[dec 2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten