het schip


Juli, enkele Tuamotu's en Tahiti
Vanuit Hao gaat de tocht naar Tahanea. Dit is een onbewoond atol. Het is nog een forse tocht hierheen van 220 zeemijl, waarvoor wij met goede wind circa 30 uur nodig hebben. We vertrekken dan ook vroeg in de ochtend uit Hao en komen na een mooie tocht







32 uur later aan bij de pas van Tahanea. De Tuamotus stonden altijd bekend als een uitermate risicovol vaargebied, omdat de atollen allemaal heel laag zijn en je ze dus pas laat ziet. En 's nachts zijn ze al helemaal moeilijk te onderscheiden. Dat betekende vroeger dat een kleine navigatiefout al een schipbreuk kon betekenen. Gelukkig hebben wij nu GPS en dat maakt het zeilen hier gemakkelijk. Scheepvaartverkeer is het nauwelijks en de kaarten zijn zo goed dat je precies weet wanneer je moet gaan opletten. Zo komen we dus met behulp van onze apparatuur prima uit bij de grootste pas van Tahanea







Er staat weliswaar wat stroming, maar daar kunnen we makkelijk tegenop



en voor je het weet kun je je anker uitgooien in het rustige water achter het rif.
Zowel onder- als bovenwater is het hier prachtig. Het is een behoorlijk groot atol en er zijn 3 passen. Dat betekent dat de stroom in de passen niet extreem hard is, maar toch moet je er terdege rekening mee houden. Dat geldt zeker als je in de pas wilt snorkelen. En dat wil je wel, omdat juist daar het meest imposante onderwater leven is: grote vissen zoals mantaroggen



en haaien



voelen zich juist door de stroming - waardoor er voldoende voedsel voor hen te vinden valt - goed in hun element. Dit betekent voor ons dat we met de bijboot naar pas varen als de stroming naar binnen staat en dan met de bijboot aan een touw ons met de stroom mee terug laten drijven. Overigens valt hier, afgezien van het 'grote werk', onder water nog veel meer te bewonderen



















Afgezien van het snorkelen staat Tahanea bekend als een prachtige kitegelegenheid. Nu is hier de wind qua richting en kracht veel minder stabiel dan in het Caribisch Gebied, dus dat betekent dat je je momenten nauwkeurig moet uitkiezen. Dus als we zien dat er goede wind voor het kiten komt varen we door het atol naar de andere kant,



waar achter het rif een prachtige motu met een zandtong is.



En dan kunnen de kites worden uitgepakt en kan Frits samen met Marije en Marco die hier met hun klassieke schip Silverland zijn



eindelijk weer eens zijn lol op











Tja....dit is wel helemaal wat je je in de fantasie voorstelt bij 'Polynesie'



Eigenlijk is er maar één product dat op deze motu's wil groeien en dat zijn kokospalmen. Dat is dan ook meteen de belangrijkste cultuur en bron van inkomsten hier: het vlees van de kokosnoten worden uit de noten geschraapt en gedroogd: dat heet kopra. De kopra wordt tot vele producten verwerkt. Wij houden het eenvoudig en zoeken kokosnoten die we open hakken om het water te drinken en het vlees in stukjes als tussendoortje te eten



Na enkele dagen van deze prachtige omgeving te hebben genoten zeilen we naar het volgende paradijs: Faaite. Faaite staat onder meer bekend om zijn surfgolf, vlak naast de pas.







Faaite is een kleiner atol dan Tahanea, maar wel bewoond. Er is hier een klein dorp, maar er zijn hier geen winkels: als de bevoorradingsboot komt dan kopen de bewoners hun spullen direct van de boot. Er is alleen een bakker, waar je de avond te voren je stokbrood voor de volgende morgen kunt bestellen.
Na een verblijf van een paar dagen in Faaite zeilen we een klein stukje verder naar de Zuidpas van Fakarava. Fakarava is een enorm atol, van wel 55 kilometer van zuid naar noord, met aan beide kanten een pas. De zuidpas staat bekend om zijn haaien en dat willen wij dus ook wel eens goed bekijken. Ook hier moet je weer opletten wanneer de stroom in de pas naar binnen loopt en dan kun je met je bijboot aan een touw eindeloos dwalen door de pas. Frits heeft inmiddels een speciale constructie gemaakt waardoor hij zijn actiecamera op een stok kan monteren. En daarmee kun je dan heel dicht bij de vissen komen, zonder dat ze schrikken.















Het valt ons op dat de onderwaterwereld hier vergeleken met het Caribische Gebied veel spectaculairder is: veel meer grote vissen, zoals enorme napoleonbaarzen



, haaien en mantaroggen, maar ook de koraalvissen zijn hier talrijker en kleurrijker dan we in het Caribisch Gebied zagen. Daarbij komt dat het water over het algemeen glashelder is, waardoor je de haaien 15 meter onder je op de bodem kunt zien liggen slapen.
Het wordt tijd om weer eens even wat inkopen te gaan doen en daarom zeilen we door het atol naar de noordpas van Fakarava. We merken hier goed dat we in meer bevaren gebied komen: we zien hier ook huurboten om ons heen (dat hebben we sinds het Caribische Gebied niet meer gezien). In het dorp Rotoava bij de noordpas



zijn dan ook diverse winkels, en er zijn duikscholen, kleine hotels etcetera. Op een gegeven moment komt hier zelfs een soort van half cruisseschip/half bevoorradingsschip ankeren. Ook komen we hier een bekende voormalige wedstrijdcatamaran tegen: de 38-meter lange Orange II, die ooit het snelheidsrecord van wereldomzeiling in handen had



en die tegenwoordig in omgebouwde vorm door het leven gaat onder de naam Vitalia II. Toch wel imposant om de beroemde schip hier zomaar voor anker tegen te komen. Als wij er omheen varen om foto's te maken worden we aan boord uitgenodigd. Helaas moet dat wel een beetje snel, omdat men net bezig is om te vertrekken, maar dat mag de pret voor ons natuurlijk niet drukken.
Het multihull-concept komt oorspronkelijk uit Polynesie. Dat neemt hier vele vormen aan, en een daarvan zijn de zogeheten uitleggerkano's. Daarmee wordt hier druk gevaren







Ook komen we langs de waterkant een traditioneel concept zeilboot tegen, ook een uitleggermodel, dat met moderne middelen en materialen hier is herbouwd







Helaas blijkt de werf waar men dit project heeft gemaakt niet meer te bestaan. We hopen verderop deze reis meer van dit soort projecten tegen te komen.

Iets anders dat hier speelt zijn de gevolgen van de atoomproeven die, zoals we al eerder vermeldden, op het atol Mururoa tussen 1966 en 1996 zijn gedaan. 193 om precies te zijn, 46 explosies bovengronds (!!) en 147 ondergronds.



In Nederland is dit schandaal vooral bekend geworden door de acties van Greenpeace, en dan vooral ook vanwege de aanslag die de Franse geheime dienst op het Greenpeaceschip Rainbow Warrior heeft gepleegd in Nieuw Zeeland, waarbij een Nederlandse fotograaf om het leven kwam. Voor de mensen hier zijn de gevolgen nog altijd voelbaar, in concrete zin door het grote aantallen kankergevallen die zich door de hele archipel voordoen, maar ook in de vorm van het nog altijd bestaande risico dat het atol Mururoa instort waarbij niemand weet wat daarvan de de gevolgen kunnen zijn. Er is een protestorganisatie, de 'Société 193' die probeert aandacht op de problematiek te vestigen en de Franse overheid te laten erkennen dat zij verantwoordelijk is voor dit drama. Men vraagt om onderzoek naar de gezondheidsrisico's op lange termijn, om excuses en om herstelbetalingen. Voorlopig al 50 jaar zonder succes. Langs de waterkant in Rotoava staat een klein monument waarin de aandacht voor deze geschiedenis wordt gevraagd (d.m.v.'Ctr +'kun je op de foto's inzoomen)



















De laatste foto toont een kaartje van de eilanden waar de gevolgen van de atoomproeven betrekking op hebben: vrijwel allemaal.
Na enkele dagen zeilen we terug naar de zuidpas, waar we nog een aantal prachtige snorkelexpedities doen. En dan is het moment aangebroken om naar Tahiti te zeilen. Opnieuw een tocht van 220 mijl. We denken te vertrekken met goede wind, maar als puntje bij paaltje komt laat die wind het fors afweten en moeten we zelfs een stukje de motoren bijzetten. Maar uiteindelijk komen we natuurlijk toch waar we wezen willen: Tahiti. Tahiti bestaat eigenlijk uit 2 vulkaaneilanden die aan elkaar vastzitten. De vulkanen zijn heel hoog en indrukwekkend. Een groter contrast met de totaal platte Tuamotus is bijna niet denkbaar. Bovendien is het hier enorm groen. Vanaf de vulkanen zien we overal watervallen naar beneden komen en er is hier dan ook geen gebrek aan goed drinkwater.











Het geheel is omgeven door een riffenstelsel, waar je grotendeels achterlangs kunt varen











het is hier veel vochtiger dan in de Tuamotus, en dat geeft regelmatig prachtige regenbogen



Het traject dat we de afgelopen maand aflegden ziet er op de kaart als volgt uit





[jan 2017]

[feb 2017]

[mrt 2017]

[apr 2017]

[mei 2017]

[juni 2017]

[juli 2017]

[aug 2017]

[dec 2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten