het schip


Welcome in paradise!

Juni brengt ons in de benedenwindse Genootschapseilanden, de eilandengroep ten noordwesten van Tahiti:



van Morea naar Huahine, dan door naar Raiatea en Taha (die samen binnen één rif liggen) daarna Bora Bora en uiteindelijk Maupiti.
In één nacht en een ochtend (motor-)zeilen we van Morea naar Huahine.



Helaas staat er gedeeltelijk weinig wind, waardoor we soms de motor erbij moeten hebben. Huahine is een groen eiland. We kunnen in vier uur tijd op ons gemakje het hele eiland rond op de huurscooter



Het eiland is prachtig, het lijkt wel alsof we door een met veel zorg aangelegde tropische tuin rijden











Er is een aantal bezienswaardigheden die we bezoeken: het eerste is een archeologische site met verschillende Marae, heilige plaatsen van het Polynesie van voor de komst van de Europeanen. In het verhaal van februari zijn we hier al wat dieper op ingegaan. In Huahine zijn vrijwel alle Marae aan het water gebouwd.















Op deze lokatie is tevens een traditioneel gebouw van riet opgetrokken







waarin een expositie is ingericht over het Polynesisch erfgoed: het dochtertje van de zaalwacht laat het ons zien



Vanzelfsprekend wordt een groot deel van de expositie ingenomen door de in de Polynesische geschiedenis zo belangrijke scheepvaart met uitleggerproa's en catamarans (de befaamde voorgangers van de Bella Ciao!)







Daarnaast zijn er natuurlijk de symbolen die men tot op heden nog altijd tegenkomt in de tattoo's die bijna alle Polynesiers dragen en op de mooi bedrukte stoffen



Een ander belangrijk aspect van het erfgoed zijn de sagen en legenden, die vaak met prachtige illustraties in leven worden gehouden voor het nageslacht, en waarin de zee vrijwel altijd een rol speelt



Het eiland Huahine bestaat uit twee delen, die met een brug met elkaar verbonden zijn



In het noorden bevindt zich een grote binnenzee, waarin een enorme visvangstinstallatie is gebouwd



Na een korte stop bij weer een andere Marae:



komen we langs een riviertje waar heilige waterslangen zwemmen



Wij vinden ze best griezelig, en vragen ons af of hun 'heiligheid' in dit geval niet tevens is ingegeven door angst: immers tegenover iets heiligs bewaar je meestal een veilige afstand...
En zo komen we bij de landengte



en de brug die de twee eilanden met elkaar verbindt



Op het 'kleine' eiland houden we even stil bij een uitkijkpunt naar het rif



Uitkijkend over het rif tijdens hun gewijde bijeenkomsten, zullen de oude Polynesiers zich hier dichtbij hun goden moeten hebben gevoeld, zo mijmeren wij als we een stop inlassen bij de volgende Marae



Het laatste hoogtepunt van onze scootertoer is een vanilleplantage.







Vanille wordt in Polynesie op diverse eilanden gekweekt. Het is een soort van orchidee, waaruit na de bloei peulvruchten groeien



Een belangrijk probleem bij het kweken hiervan is dat de bijen niet op de vanille komen, met als gevolg dat de bestuiving dus met de hand, door mensen moet gebeuren. Dit maakt het kweken van vanille zeer arbeidsintensief. Bovendien duurt het lang voordat een plant zover is dat zij kan bloeien en vrucht kan dragen. Daarna is het rijpingsproces van de vruchten ook weer een langdurige zaak. Het is François die ons dit allemaal uitlegt en laat zien.



Ter illustratie: hij houdt een bosje vanillepeulen in de hand, die een waarde van € 50 vertegenwoordigen.
Omdat we na deze prachtige en boeiende scootertoer nog een hele middag over de scooter kunnen beschikken, brengen we ook nog een bezoekje aan het schelpenmuseum:







Hier zien we een enorme collectie van de mooiste schelpen, waaronder diverse kauri, het vroegere betaalmiddel in verschillende delen van de wereld



en we leren over schelpen die er o zo onschuldig uitzien, maar die zo giftig zijn, dat een steek daarvan voor een mens zelfs dodelijk kan zijn





Het kan vandaag niet op: de prachtige dag wordt ook nog eens afgesloten met een overweldigende zonsondergang



De dagen erna maken we nog een paar leuke wandelingen en genieten we van de uitbundige natuur op dit sympathieke eiland































En intussen kijken we vanaf de boot uit op de golven die met geweld op het rif beuken



Als we na een wandeling terugkomen in het dorp blijkt een visser een zwaardvis te hebben gevangen: het dier werd met een takel aan wal gehesen









We kijken intussen al een paar dagen uit op Raiatea: het wordt tijd om maar eens op weg te gaan om te onderzoeken wat dat eiland ons te bieden heeft.
Raiatea wordt samen met het buureiland Taha omgeven door één groot rif, dat diverse passen heeft. Op Raiatea stroomt de enige bevaarbare rivier van heel Polynesie. Degenen die onze tocht al langere tijd volgen weten, dat wij dol zijn op rivieren. Nu kun je deze rivier alleen met de bijboot op, dus gooien wij ons anker uit in de baai voor de ingang van de rivier en laten onze bijboot te water: en daar gaan we dan het oerwoud door



























totdat we na een half uurtje varen door een boer worden aangeroepen, of we het leuk vinden om bij hem te komen kijken. Nou dat lijkt ons enorm leuk en zo komen we terecht bij André, die hier midden in het oewoud een enorm terrein bewerkt, waarover hij ons vol trots rondleidt







en ons van alles laat zien en proeven



en uiteindelijk krijgen wij ook nog allerlei heerlijke vruchten mee







En zo tuffen we met ons bootje volgeladen weer terug naar de Bella Ciao



Meestal waait het hier niet erg hard, dus van kiten komt er niet zoveel. Als er een paar dagen wind in het vooruitzicht is, zoeken we een mooie plek in tussen de twee eilanden en pakt Frits zijn kites uit. Hoewel het dan ineens weer een hele dag te hard waait om te kiten, kan hij toch twee dagen weer even genieten van zijn kite-hobby. Als daarna de wind weer gaat liggen, varen we door naar Taha. We hebben gehoord dat daar een 'Coral Garden' zou zijn: een top-snorkelplek. Dus dat gaan we nu ondezoeken en we nemen de onderwatercamera mee.















En ja! Het water is prachtig helder, de vissen zijn talrijk en kleurrijk en totaal niet bang: ze eten bijna uit ijn hand!







































En als klap op de vuurpijl zien we een octopus die we een tijdje kunnen volgen























Na deze prachtige ervaring schuiven weer een eilandje op: Bora Bora.



Hier gaan we eigenlijk alleen heen om uit te klaren uit Frans Polynesie, want dit is het meest westelijke eiland waar dat nog kan. Maar terwijl we op onze papieren wachten vinden we een mooie ankeplek achter het rif en dan blijkt Bora Bora voor ons ook nog weer een mooie verrassing in petto te hebben























We willen hierna in Frans Polynesie nog twee eilanden aandoen: Maupiti (1200 inwoners) en Mopelia of Maupiha (20 inwoners). Maar daar kun je niet meer uitklaren.
Zodra we onze papieren voor elkaar hebben vertrekken we naar Maupiti. We hebben gehoord dat er hier mantaroggen te zien zijn...en ja hoor, 's morgens zien we ze al langs onze boot zwemmen. Daar moeten we achteraan met de camera:











































Sommigen hebben een spanbreedte van wel 3 meter: indrukwekkend.
En we zijn nog nauwelijks bijgekomen van deze unieke ervaring, of we vertrekken, samen met de bemanningen van de Acapella, de Jonas en de Zensation, voor een wandeling naar de hoogste top van Maupiti







We moeten zelfs aan touwen hangen om de mooiste uitzichtplekken te bereiken







Maar we doen het met groot plezier



want de beloning is overweldigend























Wij zijn in het paradijs terechtgekomen...


Cindy bedankt voor de fotobijdrage

[jan 2018]

[feb 2018]

[mei 2018]

[juni 2018]

[juli 2018]

[aug 2018]

[sep 2018]

[okt 2018]

[nov 2018]

[dec 2018]

[2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd