het schip


Maart, Panamaand
Waren wij 2 jaar geleden niet erg enthousiast over het land Panama, dit keer bevalt het ons hier een stuk beter. Dat is maar goed ook, want ons verblijf hier is nog niet afgerond. Immers, we zijn hier opnieuw gekomen om door het kanaal te gaan. Je moet een aantal zaken regelen voordat je erdoor kunt, het is niet zoals in Nederland dat je maar gewoon naar de sluis vaart en dat je er dan doorheen kan! Je kunt hiervoor een agent in de arm nemen, maar je kunt het ook gewoon zelf regelen. Dat scheelt je $ 350,00.
Zoals in de vorige blog al genoemd moet je boot eerst gemeten worden. Daarvoor neem je contact op met de kanaalauthoriteit en dan komt er een 'admeasurer' je boot meten en een hele stapel papieren invullen. Zodra dat gebeurd is kun je met een van die papieren naar de bank om je kanaalgeld (circa $ 800,--) te betalen, en voorts om je deposit (ook nog eens $ 800,--) te storten, voor het geval er dingen stuk zouden gaan of iets dergelijks. Dat geld je als het goed is later weer teruggestort. Dus zo doen wij het ook. En als je eenmaal betaald hebt, kun je diezelfde dag nog weer naar de kanaalautoriteit bellen om te horen wanneer je erdoor kunt.
Als je eenmaal zover bent moet je allerlei zaken voor elkaar maken: op de aangegeven datum zal er een zogeheten 'advisor' bij je aan boord gebracht worden, die in feite als een soort piloot fungeert



Je wordt geacht voor deze man (bij mijn weten zijn er geen vrouwelijke advisors) eten en drinken te verzorgen, je moet een toilet beschikbaar hebben en een plek op de boot waar hij uit de zon kan zitten. Verder moet je vier lijnen van ongeveeer 50 meter lengte hebben die stevig genoeg zijn om de boot in de sluis vast te leggen (de turbulentie bij het in- en uitpompen van het water en als er voor jou aan een grote boot zijn schroef gaat gebruiken is groot), je moet goede stootwillen hebben, een toeter, een vuilwater tank (het Gatunmeer, waar je doorheen vaart is het grootste waterreservoir van het land) en last but not least: je moet naast een stuurman/vrouw nog 4 zogeheten linehandlers hebben: twee voor en twee achterop de boot die de lijnen kunnen bedienen in de sluizen.
De lijnen en de stootwillen kun je huren als je die zelf niet (genoeg) hebt. En wij regelen met 'ons' kanaal-doorgang-groepje onderling de linehandling. Het voordeel daarvan is dat je dus de kans hebt om de hele doorvaart al een keertje mee te maken bij een ander aan boord, zodat je weet wat er komen gaat en waarop je moet letten als je zelf eenmaal zover bent. Dus zo vertrekt Frits



met onze vrienden van de Yemaya voor zijn eerste kanaalpassage. Zij op hun beurt hebben de ervaring dan al opgedaan aan boord bij onze Belgische vrienden Cindy en Geert op de Zensation




Nadat de advisor aan boord is gebracht vaar je op naar het eerste sluizencomplex, de Gatunsluizen in Colon. Meestal werken ze met groepjes jachten: drie boten worden in pakjes aan elkaar vastgemaakt voor de sluisingang, met, indien (zoals ook in dit geval) aanwezig, een catamaran in het midden. Eenmaal in de sluis worden vanaf de kademuur Keesjes naar beneden gegooid



en daaraan maak je je lijnen vast, die dan door het sluispersoneel naar boven worden gehesen en daar worden belegd. Gelukkig kunnen die mannen goed mikken, zodat de, toch best wel zware Keesjes, geen schade op de boten veroorzaken. Frits is met de Yemaya 1 1/2 dag onderweg van de Atlantische Oceaan naar de Grote Oceaan/Pacific.
En dan is de beurt aan ons. Inmiddels is schoonzus Janny gearriveerd, om als stuurvrouw de Bella Ciao door de sluizen de manoevreren.



Verder hebben wij onze vriend Deep mee (rechts op de foto), en Laurent (links op de foto), een Franse medezeiler



die nu bij ons de ervaring gaat opdoen voor zijn eigen kanaalpassage drie dagen later.
Nadat we nog een keer gebeld hebben naar de kanaalautoriteiten om te verifieren of het allemaal echt doorgaat, begint het wachten op onze advisor. Er is ons gezegd dat hij rond 15.00 zal komen, maar zoals gebruikelijk wordt dit een paar uurtjes later. Uiteindelijk komt Victor rond 17u.30 aan boord.



Intussen is Reinhilde de hele dag bezig geweest met koken en voorbereiden om onze kanaal crew op gepaste wijze te onthalen. Nadat we met elkaar een soepje gegeten hebben en van Victor gehoord hebben wat de bedoeling is, kunnen we anker op en opvaren naar de sluis.







Inmiddels is het donker, maar daarvan merk je weinig door de enorme schijnwerpers die er op het sluizencomplex staan. We gaan met twee andere boten, allebei monohulls, die vlak voor de sluis aan weerszijden van ons worden vastgeknoopt.







We komen achter een groot vrachtschip te liggen en deze sluis heeft twee kamers. We gaan in die twee stappen zo'n 20 meter naar boven. Het hele proces verloopt behoorlijk goed, zij het dat de (kleine) boot aan onze stuurboord kant een paar 'ingehuurde' linehandlers heeft die voor zover wij kunnen zien weinig verstand van boten hebben: ze kunnen nog geen lijn beleggen....Als zij eenmaal aan ons vastzitten is het maar het beste dat zij verder niks meer doen, en dat is ook niet nodig, want wij 'doen' gewoon hun lijnen. De boot aan de andere kant 'doet' zijn eigen lijnen aan bakboord en wij zorgen er met vereende krachten voor dat het geheel zonder al te grote problemen verloopt.
Wij zijn natuurlijk ook wel wat gewend: in Lauwersoog gingen we bijna elk weekeinde wel twee keer door de sluis, en als we het over grote zeesluizen hebben: zowel Janny als Deep als Frits en Reinhilde zijn vaak door het Kielerkanaal gekomen, en hoewel de jachten hier aan elkaar vast worden gemaakt, blijft een zeesluis een zeesluis, en is het dus allemaal niet zo erg spannend voor ons. Als de sluisdeuren achter ons dichtgaan sluiten wij de 'Atlantische fase' van onze tocht af



En zo varen we de sluis uit, het Gatunmeer op. Hier overnachten we met een aantal andere jachten aan een grote meerboei, midden in de jungle. Victor wordt door een kanaalboot opgehaald: zijn werk zit erop, morgen zal er een andere advisor bij ons worden afgeleverd. 's Morgens vroeg worden we gewekt door de brulapen in de jungle. Je mag hier niet zwemmen, want het schijnt hier vol te zitten met krokodillen....wij hebben ze helaas niet gezien.
Als onze nieuwe advisor, Rob, wordt afgeleverd kan de tocht over het meer beginnen. Alles gaar op de motor.



Het eerste deel van het kanaal gaat over het meer. De totale afstand van de Atlantische naar de Pacifische Oceaan is ongeveer 80 kilometer, het meer ligt op 26 meter boven zeeniveau en er worden 3 sluizencomplexen gepasseerd: aan de Atlantische kant de Gatun sluizen en aan de andere kant kom je eerst door de Pedro Miguel sluizen en daarna door de Miraflores sluizen.
In het laatste stuk, de slang geheten omdat het daar kronkeliger is en veel nauwer, komen we langs een prachtige kraan, die nog door de Duitsers gebruikt werd om onderzeeboten mee uit het water te halen. Het apparaat doet het nog altijd...



Na de lunch komen we dan aan bij de Pedro Miguel sluis, die maar uit 1 kamer bestaat



En dan kunnen de boten weer aan elkaar gebonden worden. Dit keer zijn we 'maar' met twee boten, omdat de kleine Engelsman niet zo hard kon varen en dus in een later pakketje terecht komt. Wij zijn samen met nog een paar andere boten die de vorige avond met elkaar door de Gatunsluis zijn gekomen. Maar die hebben zo'n ruzie met elkaar gekregen, doordat een van hen schade heeft veroorzaakt aan de andere, dat die niet meer samen door de sluis kunnen. En....waar twee honden vechten om een been....gaat de derde ermee heen, dat wil zeggen dat wij, dankzij het adequate regelwerk van Rob, direct mogen doorvaren en niet meer op hen hoeven te wachten















De afstand tussen de Pedro Miguel sluizen en het Miraflores complex is maar klein, dus de boten blijven aan elkaar terwijl we opvaren naar onze laatste sluis van het Panamakanaal



Een van de attracties van deze dag is dat er op de Mirafloressluizen een webcam is opgesteld, en dus wordt er nu druk ge-whatsappt naar vrienden en familie om ons realtime door het kanaal te zien komen. En dit is wat ze zien:



Ze vertellen ons dat we langzaam uit beeld raken, en dat klopt want we zakken nu weer meters naar beneden



Het gaat allemaal zeer voorspoedig en dat valt wel aan de kapitein te zien







Dus dat moet even gevierd. We zijn klaar voor een nieuwe oceaan



en als de sluisdeuren dan opengaan varen we dus echt de Pacific op



Zo varen we onze eerste mijl



totdat onze advisor weer wordt opgehaald en dan door naar de ankerplaats bij La Playita








Nu kunnen we hernieuwd kennismaken met Panama City, en dit keer bevalt ons dat een stuk beter dan twee jaar geleden.







We spreken aan boord af met een van de vrouwen die ik twee jaar geleden in het detentiecentrum heb ontmoet en haar zus, een enorm warm en leuk weerzien







En we bezoeken de vismarkt, waar we niet alleen overheerlijke ceviche eten,



maar waar meteen ook duidelijk wordt dat we hier na al die jaren weer te maken hebben met getijden: er is hier een verval van ruim 4 meter



Iets anders opmerkelijks hier is het enorme aantal pelikanen dat we telkens zien rondvliegen, zoals hier tegen een prachtig decor van de skyline van Panama City



Voor de kust van de stad ligt zo'n 30 mijl verderop de Las Perlas archipel (de Parel archipel dus).



Wij gaan hierheen op een eerste verkenning van deze nieuwe oceaan



Als we aankomen in de baai van Isla Contadora zwemt ons een walvis voorbij







Dat belooft nog wat voor de komende tijden. Wat ook opvalt is dat er hier beduidend minder wind staat (en ook minder golven) dan in de Caribische Zee



En het kan niet op, want een paar dagen later ontvouwt zich voor onze ogen een dolfijnenshow, die de hele morgen duurt











Wij verkennen een paar eilandjes. Hier is het leven - in tegenstelling tot in de stad - weer zeer eenvoudig







Om de vijf dagen komt er een vliegtuig met bevoorrading, en daarvoor is deze landingsstrip aangelegd



Op een van de andere eilanden komen deze schattige big tegen



en er landen regelmatig dit soort sprinkhanen bij ons aan boord



Ook spotten we deze vogels, waarvan we nog niet ontdekt hebben hoe ze heten



Vanwege het getijveschil kun je hier weer droogvallen! Dat willen we wel eens even doen, om de laatste resten van de pokken die we in Cartagena hebben opgelopen te kunnen weghalen en om nieuwe offeranodes aan de schroeven te maken.























En opnieuw zien we bij opkomend tij een prachtig tafreel: een stingray die zich kennelijk heerlijk voelt in het ondiepe water achter onze boot



De Las Perlas archipel wordt ook wel de Galapagos voor arme mensen genoemd, en we kunnen zonder meer beamen dat we hier een overvloed aan prachtige zwemmende en vliegende dieren hebben gezien. We gaan terug naar Panama City via Taboga, een eilandje dat als weekeind-bestemming voor de beter gesitueerde Panamezen fungeert







en dat bekend staat om zijn bloemenpracht







Een muurschildering die we onderweg tegenkomen toont de onderwaterrijkdom op een vrolijke manier



Wij varen terug naar Panama City om grootscheeps inkopen te gaan doen voor de komende periode. En dan zijn we klaar om richting Ecuador te vertrekken




Met dank aan de gastfotografen Karla, Cindy, Janny en Deep

[jan 2017]

[feb 2017]

[mrt 2017]

[apr 2017]

[mei 2017]

[juni 2017]

[juli 2017]

[aug 2017]

[dec 2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten