het schip



Terug in Frans Polynesië!

Bij aankomst op het vliegveld van de hoofdstad Papeete word je meteen in de stemming gebracht - ook al arriveren we rond middernacht



We treffen onze geliefde Bella Ciao in prima toestand aan en zijn blij dat we weer aan boord kunnen leven



temidden van alle andere boten. Maar ook aan wal is het heerlijk toeven: Polynesië is bloemenwereld bij uitstek. Dit kunstige exemplaar



vinden we gewoon op straat! Omdat Taravao waar we de boot hebben achtergelaten ongeveer de meest regenachtige plek van heel Tahiti is



varen we naar de ankerplek bij marina Taina, waar we bovendien kunnen genieten een prachtig uitzicht op het buureiland Moorea, dat vaak een paar hoedjes op heeft



We liggen nu ook dichter bij de stad waar we de kleurrijke markt bezoeken















Nadat we onze vrienden, die een tijdje met ons mee komen varen, van het vliegtuig hebben afgehaald en nadat we uitgebreid inkopen gedaan hebben, vertrekken we 'terug' naar de Tuamotu-archipel. Ons eerste doel is het atol Tikehau



Inmiddels is in de zuidelijke Stille Oceaan het orkaan seizoen aangebroken. De orkanen blijven meestal in het westelijk deel van deze oceaan, en gewoonlijk hoeft men ten oosten van Tahiti niet meer voor dergelijk natuurlijkgeweld te vrezen, omdat het zeewater in deze regionen niet warm genoeg is om orkanen te voeden. In verband daarmee is het bovendien belangrijk om te weten of er sprake is van een El Niño jaar, een 'neutraal' jaar of een La Niña jaar. In een El Niño jaar vindt er een sterke opwarming van het zeewater in de Stille Oceaan plaats, met als gevolg dat orkanen zich onder die omstandigheden veel oostelijker kunnen manifesteren dan in 'neutrale' jaren. In La Niña jaren is het water juist nog koeler, dus dan zit je in de omgeving van Tahiti helemaal goed. Het verschijnsel van El Niño is nog altijd niet goed begrepen door de meteorologen, maar in het algemeen doet het zich ongeveer elke 7 jaar voor. Dit is geen wet van Meden en Perzen en het kan dus ook vaker gebeuren of langer wegblijven. Twee jaar geleden is een El Niño geweest, en inmiddels is ook duidelijk geworden dat dit natuurfenomeen wereldwijd (dus niet alleen in de Stille Oceaan) zijn invloed op het klimaat doet gelden. Men vermoedt sterk dat er een samenhang bestaat tussen het El Niño-verschijnsel en de klimaatverandering.
Wij zijn al sinds juni de verwachtingen voor dit orkaanseizoen nauwlettend teaan het volgenen en momenteel laat het zich aanzien dat we dit jaar een 'neutraal' jaar krijgen, of misschien zelfs een licht La Niña-jaar. Dit betekent dat we ons redelijk veilig kunnen voelen in de Tuamotus. Dus daarom gaan we 'terug' die kant op....en trouwens ook omdat het er zo prachtig mooi is.
De Tuamotus bestaan slechts uit atollen. De vulkanen, waar omheen zich oorspronkelijk de koraalriffen gevormd hebben zijn daar verdwenen (ge-erodeerd). Dit in tegenstelling tot in Tahiti, Moorea, en ook de Gambier archipel, waar er nog steeds vulkanen in het midden van de riffenringen zijn. Men kan zich dat proces (dat begint met vulkanen die uit zee zijn opgekomen) als volgt voorstellen:



















Sommige van deze atollen zijn geheel omsloten door een rif: hier kun je met je boot niet in en zou je dus in feite midden in de oceaan moeten ankeren. Het zal duidelijk zijn dat het verkieslijk is om die atollen op te zoeken die wel een ingang hebben. En die zijn er genoeg, er zijn zelfs atollen met meer dan één ingang. Maar ook deze ingangen zijn meestal nog wel een uitdaging voor zeilers: omdat het water vaak over de riffen naar binnen slaat, moet er meer water naar buiten dan naar binnen stromen. Dat betekent dat het regelmatig, zelfs met opkomend tij, toch nog naar buiten stroomt. En soms is dat ook nog eens een harde stroom: snelheden van 15 km per uur zijn geen uitzondering! Je moet dus wel vantevoren zien te weten, wanneer je zo'n pas moet/kunt binnenvaren.
Ons eerste doel in de Tuamotus zal het atol Tikehau zijn: dit atol heeft een 'makkelijke' pas, en dat is wel fijn omdat de duur van de tocht aan de wind vanaf Tahiti vooraf niet goed in te schatten valt.
De tocht naar Tikehau is nogal wisselvallig, met forse buien en wind, en dan is het weer bijna windstil en moeten we een stukje motorsailen.



Daardoor arriveren we wat later bij de pas dan gedacht, maar gelukkig kunnen we nog net met het laatste beetje licht naar binnen



Na 1 1/2 dag varen laten we met het vallen van de avond ons anker vallen vlak voor een kleine vissersnederzetting in het atol Tikehau. Als iedereen de volgende ochtend weer lekker uitslapen is, is het.... snorkeltime



En in de middag gaan we het miniem kleine vissersdorpje verkennen











We komen twee dames tegen die voor een van de hutjes zitten en die zeer verheugd zijn om met ons een beetje te kunnen babbelen: een van hen vertelt dat ze hier op bezoek is en dat haar man samen met de man van haar vriendin te vissen is. Zijzelf komt van Tahiti, en hoewel ze het gezellig vindt om haar vriendin hier te bezoeken vertelt ze ook dat haar man na zijn pensioen zich eigenlijk hier wil gaan vestigen....zij is niet zo heel enthousiast over dit vooruitzicht. Wij kunnen ons dat wel voorstellen, want dit is echt wel een heel eenzame plek...Ze bedanken ons hartelijk voor het gezellige praatje en daarna gaan wij weer terug aan boord.
Na een paar dagen begint het bij ons ook weer te kriebelen en zetten wij onze tocht naar het oosten voort met als volgende doel Rangiroa, het grootste atol van de hele archipel



Dit is een dagtochtje, maar hier moet je wel goed uitkienen wanneer je door de pas gaat. Wij zijn al met het eerste daglicht (5 uur 's morgens) vertrokken, zodat we midden overdag aankomen. We denken dan redelijke omstandigheden te hebben om door de pas te komen en bovendien hebben we dan goed licht om door de lagune (met al zijn koraalkoppen) te varen.
Zo komen we aan het begin van de middag mooi volgens planning aan bij de woelige pas



en het is gelukkig goed te zien waar het diep is en zo varen we tussen de brekers aan weerszijden door naar binnen



Als je zo naar binnen vaart lijkt het allemaal niet zo heel spannend.....maar op de kant blijkt dan toch wel, dat het niet bij iedereen goed gaat



Als je dan eenmaal door de pas bent kom je in rustig vaarwater terecht



en zo varen we in alle rust door het atol richting de andere pas (Tiputa), die als erg wild bekend staat. Maar achter de punt van Hohutu is een prima beschutte ankerplek, vlak voor het resort Kia Ora, waar wij ons anker, tussen enkele andere boten, laten vallen.



Dit is een magnifieke plek, waar je bij het kenteren van het tij vanaf een terrasje een schitterend uitzicht op de Tiputa pas hebt



Snorkelen in deze pas kan alleen met instromend tij, en dat valt de eerste dagen erg ongunstig (vroeg in de morgen en rond zonsondergang, dus als je geen licht hebt). Maar daarom niet getreurd want ze hebben hier een schitterend alternatief: het aquarium. Zelden zagen we ergens zoveel vis bijeen















en dat niet alleen, maar veel vissen zijn bovendien totaal niet bang voor onze camera's en super nieuwsgierig















En dan wordt het tijd voor een verjaardagsfeestje: Reinhilde viert feest en krijgt een prachtige bloemenhaarspeld cadeau



en andere lieve vrienden zorgen voor een heuse taart met kaarsjes



Na zo'n feestje kan er natuurlijk weer een snorkeltochtje ondernomen worden in het aquarium. Er blijven allerlei vissen langskomen, zoals deze grappige exemplaren



allerlei gepen



een imposante trekkervis die maar rondjes om ons heen blijft maken



en dan is er die murene, die op het moment dat Frits hem met de camera dicht nadert van zich af bijt



Gelukkig zit de camera aan een lange stok, en blijft iedereen ongedeerd...de camera blijkt ook tegen de aanval bestand.
We besluiten de maand met een wandeling door het dorpje bij de andere pas (Avatoru) waar langs de waterkant een dromerig kerkje staat



met een Maria op een voetstuk (dat wel een glijbaan lijkt) en een jezus aan een veel te groot kruis



Onderweg lopen we langs een mini-werfje, waar onder een afdak de traditionele boten van hier, proa's, gebouwd worden











Kortom: we genieten weer met volle teugen van de onder- en bovenwaterwereld van Polynesië.

De foto's zijn dit keer grotendeels gemaakt door Henk en Frits

[jan 2017]

[feb 2017]

[mrt 2017]

[apr 2017]

[mei 2017]

[juni 2017]

[juli 2017]

[nov 2017]

[dec 2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten