het schip


Maart: roadtrip AustraliŽ
We beginnen dit nieuwe zeilseizoen...met een land-verhaal! We hebben voor 3 weken een auto gehuurd, waarmee we een roadtrip door AustraliŽ willen maken: van Brisbane door de outback langs Bourke via Louth langs de Darling River naar Adelaide. Daar hebben we familie van Frits teruggevonden, die we gaan bezoeken. En van daaruit via de Great Ocean Road naar Melbourne. Daarna via de Blue Mountains naar Sidney en dan langs de kust de auto weer inleveren in Brisbane. De boot mag nog een exta maandje aan de voortreffelijke steiger bijven liggen waar hij ook tijdens ons verblijf in Nederland lag. En zo vertrekken we op 1 maart op onze verkenningstocht van AustraliŽ



Er wordt hier links gereden, dus dat is best wel een uitdaging voor ons. We hebben onze wagen volgeladen met kampperspullen: het 30-jaar oude tentje van Frits, stoeltjes, luchtbedden, slaapgerei, ons voor deze gelegenheid aangeschafte gastoestel, kookgerei, water, eten...



En daar gaan we dan op weg in dit enorme land



We hebben een handig appje gevonden om kampeerplaatsen op te zoeken. Daarmee belanden we de eerste nacht op deze gratis plek langs de weg







Dat blijkt toch wel behoorlijk onrustig vanwege het verkeer zoals dit







zodat we besluiten voortaan plekjes verder van de weg te zoeken.
En zo rijden we de volgende dag de outback in: het is immens droog hier en stoffig en heet. En de wegen zijn onafzienbaar







Na enige uren rijden we een dirtroad op



en het wordt nog heter, droger en vooral stoffiger



De gehuchten die we passeren zien er zo uit











En van de Darling River, ooit een rivier die het land tot kilometers ver overstroomde en waarop radarboten heen- en weer voeren die een levendige handel tussen de plaatsjes en met Adelaide onderhielden, is alleen dit nog over



Ons wordt verteld dat 'vroeger' de rivier eens in de 5 jaren overstroomde, waardoor het land vruchtbaar werd, terwijl de laatste grote overstroming inmiddels naar verluidt 25 geleden is! Momenteel staat de rivier 10 meter onder het normale peil. Dit bord herinnert aan de tijden van weleer



Shockerend is om tegelijkertijd te ontdekken dat erg veel mensen hier niet geloven in klimaatverandering - in het algemeen, noch als oorzaak van de ramp die zich onder hun ogen aan het voltrekken is. Afgezien van de droogte is dit land vergeven van de vliegen, hetgeen zo nu en dan bepaald hinderlijk is als je bijvoorbeeld je boterham wilt eten...En zo rijden we verder door dit uitdrogende land



waar water een steeds kostbaarder goed wordt



We zijn onderweg op de asfaltwegen al zeer veel doodgereden kangoeroes tegengekomen



Het is een bijzonder naar gezicht. Wij zijn zelf ook bang ze aan te rijden en dat maakt het rijden hier nog stressvoller. Ons wordt verteld dat veel kangoeroes hier inmiddels zo uitgedroogd en uitgehongerd zijn (er is nog maar erg weinig eetbaars voor hen te vinden in dit gortdroge landschap) dat ze niet tijdig weg kunnen komen als er een auto langskomt.
Meestal zitten ze overdag onder een boompje te schuilen voor de zon en dat is precies zoals wij het ook tegenkomen



Maar zodra we enigszins dichterbij komen schrikken ze en dan nemen ze de benen







Op onze volgende kampeerplek komen we een groepje welvarender soortgenoten tegen: hier is voldoende te eten en te drinken. En ze zijn niet schuw, maar juist enorm nieuwsgierig: ik heb een hele kring van toeschouwers wanneer ik de luchtbedden ga opblazen



En zo komen we in de mijnstreek. Via het mijnstadje Broken Hill







komen we in Silverton. Hier willen we de oude Day Dream zilvermijn bezoeken. Een dirtroad voert ons erheen



maar als we na een goed kwartier hobbelen ter plaatse aankomen



blijkt de bezienswaardigheid al gesloten. Dus dan gaan we maar door naar het stadje



naar het museum



We komen hier in een echt dorpsmuseum terecht: alles, maar dan ook alles wat er verzameld is, staat uitgestald in kamertjes. Men heeft zich geen beperkingen opgelegd bij het tentoonstellen van dit alles. En hoewel het vast voor de plaatselijke bevolking leuk is om de kinderspeelgoedjes van X, de sporttrofeeŽn van Y en de keuekenspullen van Z te zien, kan het ons toch allemaal wat minder boeien. Wel leuk zijn de oude mijnwagentjes die in de tuin tentoongesteld staan



We verlaten het museum dus maar weer en dan staan we in de hitte (het is hier 42į) en het stof. Schaduw is hier op de camping niet dus zetten we de tent maar gewoon ergens neer



Ook voor de vogels is het hier geen vetpot, dus die wagen zich vlakbij in de hoop een hapje te bemachtigen



Als we de volgende dag weer verder rijden door het nog altijd droge landschap



zien we langs de spoorlijn die naast de weg loopt die andere bijzondere Australische diersoort lopen: emu's







en natuurlijk blijft het nog altijd oppassen voor kangoeroes op de weg



We beginnen nu Adelaide al aardig te naderen en ineens komen we in een dorpje waar groene bomen staan



en beginnen we uitgestrekte grasvelden langs de kant van de weg te zien



En zo arriveren we in Adelaide



waar Frits na 60 jaar zijn familie weerziet



Het wordt een warm en hartelijk weerzien, we ontmoeten in korte tijd een groot deel van de Australische familie-tak. Maar helaas, we moeten door, want we hebben nog veel kilometers voor de boeg.
En zo gaan we na drie heerlijke dagen van hun gastvrijheid genoten te hebben, weer op weg



Het gebied rond Adelaide is een befaamde Australische wijnstreek en inderdaad rijden we langs de wijgaarden



Aan het eind van de dag zetten we ons tentje op in een natuurgebied onder een vuurtoren



En we herpakken ons kampeerritme weer: de auto is onze voorraadkast



De volgende ochtend gaan we op weg naar de befaamde Great Ocean Road, die ons twee dagen lang voorbij een prachtige, door wind en wind gevormde kalksteenkust voert.



















































Het hoeft niet te verwonderen dat er op deze kust schipbreuken zijn geleden. Ter herinnering aan de scheepsramp van de Loch Ard in 1878, waarbij 52 doden te betreuren vielen, is op de rotsen, die de meesten van hen niet op tijd wisten te bereiken, een monument opgericht



Aan het eind van de Great Ocean Road rijden wij weer het land in. De omgeving blijft vriendelijk en heuvelachtig.



We komen dit keer terecht op een kampeerplaats boven op een berg: het uitzicht is geweldig



maar het blijft fors waaien. Al snel wordt duidelijk wat er hier aan de hand is: de legende is dat Bunjil de adelaargod



nadat hij de wereld en de mensen geschapen had, hen sociaal gedrag had geleerd en hoe zij gereedschappen moesten maken, hij Bellin-Bellin, de heerser van de winden riep en hem gebood zijn zak met wind open te maken. Daar kwam zoveel wind uit dat Bunjil en zijn hele familie weggeblazen werden naar de hemel, waar ze nog altijd leven. En daar kunnen we hen tot op de dag vandaag als sterren zien. Bunjil zelf is de ster Altair in het sterrenbeeld Adelaar. Intussen zitten wij op de camping in de vliegende wind...



gelukkig is er een afgeschermde kookgelegenheid, waar we uit de wind de avond bijzonder gezellig doorbrengen met enkele mede-kampeerders.
De volgende ochtend passeren we op weg naar Melbourne Cape Otway



en net als op zee verandert het weer na de passage van de kaap: het wordt zonniger en de wind neemt af. En zo rijden we op de grote stad af



Ze vieren hiervandaag de dag van de arbeid en daarom is het een vrije dag. We zoeken in diverse gidsen waar nou precies het centrum van de stad is....maar het duurt even voordat we het vinden. Maar dan vallen we ook met de neus in de boter en kunnen we ons mengen in het feestgedruis op straat











Tot nu toe zijn we relatief veel AustraliŽrs tegengekomen die erg vijandig tegenover vreemdelingen stonden. Vooral moslims moesten het vaak ontgelden. Het stelde ons erg teleur en we waren dan ook blij toen we bij onze familie in Adelaide de eerste andere geluiden hoorden: gelukkig zijn er dus ook andere AustraliŽrs! In de praktijk zijn de mensen in de grote steden een stuk multicultureler ingesteld dan die op het platte land. Dat blijkt ook nog maar weer eens hier in Melbourne



Na een gezellig middagje grote stad trekken we weer verder



en vinden we een prachtige camping diep weg in de bossen. Het landschap is inmiddels groen en onderweg rijden we langs een vervallen spoorbaan



We slaan dit keer opnieuw ons kampement in een bosrijke omgeving op



In de avond horen we vlakbij geritsel en kijken twee kraaloogjes naar ons



en dan zien we hem: een...



tja, wat is dat voor een diertje? Hij is razend nieuwsgierig en totaal niet bang



Dit is een possum, een ander soort van inheems Australisch buideldier (naast de kangoeroes, de walabi's, de wombats en dus ook de possums). Als hij genoeg van ons heeft neemt hij de benen...naar boven, de boom in



Als we de volgende ochtend opstaan is het....11į



we trekken de fleecejasjes snel aan. Daarna zetten we koers naar Eden



Eden is een oud walvisvaarders plaatsje en nog altijd een opmerkelijk leuk visserijhaventje



en wie ligt daar nou uit te rusten



Ze hebben hier ook een museum ingericht, en hoewel we even twijfelen na onze vorige museale ervaring, besluiten we toch naar binnen te gaan, en daar hebben we geen spijt van. Een leerzame en leuk opgezet museum. Natuurlijk met het verhaal over de walvisvangst zoals die hier in het verleden plaatsvond. En dat gebeurde op eenhele bijzondere manier die de kolonisten eigenlijk gleerd bleken te hebben van de aboriginees. Het plaatsje ligt aan een grote baai



waar grote groepen orca's rondzwommen en waar ook regelmatig walvissen in de buurt kwamen. De oorspronkelijke bewoners waren geen zeevaarders maar ze waren wel natuurkenners. Wat zij ontwikkelden was een unieke samenwerking tussen mens en orca. Het uitgangspunt was dat orca's zwakker mensen helpen. Dus ging een van de mannen van de gemeenschap hinkend en kreupelend over het strand lopen. De orca's gingen dan op zoek naar een walvis die ze met een zeer uitgekiend systeem van groepssamenwerking naar de wal dreven. Daar kregen de dieren als beloning het allerlekkerste (de tong en de lippen) van de walvis voor. De mensen konden de walvis vervolgens aan wal voor hun eigen doelen: baleinen, vet enzovoort gebruiken. Deze methode namen de kolonisten van de oorspronkelijke bewoners over en zij perfectioneerden het verder. De aboriginees werden zeer gewaardeerde bemanningleden



In het museum wordt uitgelegd hoe de nauwe samenwerking tussen mens en dier werkte



Het blijkt daaruit dat de orca's min of meer in vaste groepen samenwerkten, waarbij de eerste groep de walvissen spotten en de vissers aan de wal gingen waarschuwen. De mensen herkenden de orca's aan hun rugvinnen



Intussen dreef een andere groep orca's de walvis de baai in. De vissers stapten snel in hun scheepjes en voeren achter de orca's aan naar de walvis. In de baai doodden de vissers met hun harpoen de walvis en dan lieten ze hem achter voor de orca's om hun aandeel in de vangst te ontvangen in de vorm van de tong en de lippen. Vervolgens brachten de mensen hem aan wal en namen hun aandeel van de vis (vet, baleinen, traan). Deze unieke samewerking heeft van 1838 tot 1931 gefunctioneerd. Uiteindelijk sloot AustraliŽ zich in de vijftiger jaren bij de internationale walvisconventie aan en was het gedaan met de walvisjacht.
Na deze bijzonder interessante tussenstop zetten we onze tocht voort in de richting van de Blue Mountains



Het landschap waar we doorheen rijden is lieflijk: groen, met bloemen



en meertjes



Veel gemeenschapjes hier hebben een 'showground'. Dit zijn terreinen waar ze manifestaties, openluchtbijeenkomsten, sportevenementen, honden- en paardenshows en nog veel meer organiseren. In de grasstroken rondom dergelijke terreinen heeft men vaak een camping, die gebruikmaakt van de voorzieningen die ook voor de evenementen worden gebruikt. Voor het eerst ontdekken we een dergelijke lokatie, in Gundaroo, waar we vriendelijk verzocht worden te betalen door middel van een donatie, die kan worden voldaan bij de plaatselijke 'friendly grocery shop'. Wij besluiten er een nachtje door te brengen



In de recensies van deze plek wordt door iemand gewaarschuwd voor geluidsoverlast door....vogels! Tja...als je daar last van hebt moet je misschien niet gaan kamperen. Wij daarentegen vinden het erg leuk, en zien hier grote groepen Australische kakatoes



Ook een andere vogel is niet bang en laat zich hier mooi op de foto zetten



De volgende morgen gaan we eerst betalen in het winkeltje in het dorp en vervolgens rijden we de Blue Mountains in



Bij regen kunnen de rivieren hier fors overstromen, zodat zelfs de wegen onderlopen, volgens de waarschuwingen soms wel tot 2 meter



Intussen slingeren wij door de bergen langs heuse haarspeldbochten



En zo komen we langs een smalle weg bij de Jenolan grotten: een enorm grottenstelsel, waar je zelfs met de auto doorheen kunt rijden



Wij zijn helaas te laat voor de grottenwandeling,



dus zetten wij onze tocht maar voort



We genieten van de uitzichten



Vlak voor onze neus steekt een egeltje de weg over, dat gelukkig heelhuids de overkant bereikt



Die nacht kamperen we op in de Blue Mountains, en we horen en zien het onweer boven Sidney, terwijl wij hoog en droog in de bergen zitten. Echter, de volgende morgen zitten we in de mist



Dat is nu wel pech, want we wilden het uitzichtpunt bij Katoomba en de Drie Gezusters gaan bezoeken. Ondanks de mist gaan we het toch proberen....en dat levert een bijna mystieke ervaring op van optrekkende en neerdalende wolken















Gelukkig vertonen de Drie Gezusters zich wel



Naar een ervan is een trap aangelegd waardoor je erheen kunt lopen



Uiteraard wil Frits dan doen



Onderweg zien we hier een heel bijzondere boomgroei



en ook zien we een soort bladerdeegachtige rotsformatie



Na deze bijzondere ervaring, zetten we onze tocht voort naar Sidney. Natuurlijk kun je in deze bruisende, multiculturele stad vele dagen doorbrengen, maar, omdat we hier op doorreis naar Nederland al een paar dagen zijn geweest, beperken we ons bezoek tot een dagdeel. We rijden over een van de imposante bruggen de stad in



parkeren de auto ergens en dwalen door de stad richting het prachtige operagebouw







Daarna zoeken we onze auto weer op en rijden we over de klassieke Sidney Harbour Bridge



















Daarna zoeken we de stadscamping op waar we onze tent opzetten waarna het de hele nacht giet van de regen. Dan blijkt dat een 30 jaar oud tentje daar niet meer tegenop gewassen is, dus slapen we maar in de auto. Het geluk wil, dat er in Sidney sinds kort 2 Decathlons zijn: dus ons besluit is snel genomen en de volgende morgen rijden we rechtstreeks daarheen en kopen we een nieuwe tent.







Gelukkig zijn de temperaturen wel een stuk verbeterd, zodat de fleecejassen niet meer nodig zijn. We kunnen onze nieuwe aankoop de volgende nacht meteen testen, want het regent opnieuw een groot deel van de nacht.
Kamperen is in dit land zeer populair: campers en caravans kom je onderweg overal tegen. Sommige mensen voorzien hun rijdende onderkomen van alle gemakken en speeltjes die je maar kunt verzinnen en dat levert dan het volgende plaatje op



Gelukkig wordt het de steeds droger en zonniger. Via enkele leuke kustplaatsjes komen we terecht op een van de mooiste campings van deze reis. We staan midden in een natuurpark boven op de rotsen met een uitzicht over de oceaan







We maken vanaf de camping een prachtige wandeling over de rotsen



















We zien onderweg mooie bloemen



en een wandelende tak



Er is hier een rijk dierenleven



maar die zie je overdag helaas niet. We zijn nu bijna rond en we hebben ze dood en levend gezien, we zijn vaak bang geweest voor ongelukken onderweg dus met recht mag Frits nu trots poseren



Via uitgestrekte suikerriet velden



belanden we uiteindelijk in Goldcoast



waarna we de nodige boodschappen doen en de auto na een grote schoonmaakbeurt en 7000 kilometer zonder schade afgelegd te hebben, weer inleveren.

[mrt 2019]

[mei 2019]

[juni 2019]

[juli 2019]

[aug 2019]

[sep 2019]

[okt 2019]

[nov 2019]

[dec 2019]

[2018]

[2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten