het schip


Een nieuw jaar: tijd om de boot onder handen te nemen

Wij starten het nieuwe jaar in Hao: een atol waar we ook in juni al waren. Van hieruit verzorgde het Franse leger het atoomproeven gebeuren op Mururoa. Zo is er hier bijvoorbeeld een enorme landingsbaan, geschikt om het vliegtuig voor de Space Shuttle te laten landen. En er zijn enkele militaire basis gebouwd. En er is mooi beschutte haven aangelegd, vlakbij het dorpje Oteipa. Intussen zijn na veel acties de atoomproeven uiteindelijk gestopt en daarmee zijn de meeste voor dit doel aangelegde militaire voorzieningen verlaten. Hao is ingeslapen en de 1200 bewoners hebben eigenlijk ook niet zo'n goed beeld van hoe ze nu verder moeten: er is bijna niets meer te doen. Toerisme kent dit atol niet: immers toen het leger er zat was dit zelfs verboden terrein voor vreemden. Er is hier een middelbare school die fungeert als school voor jongeren van de atollen in deze zuidoosthoek van de Tuamotuarchipel.
Enkele lokale vissers gebruiken het haventje, er is een trailerhelling zodat men hier de boot uit- en in- het water kan zetten, er wonen wat mensen in de verlaten militaire gebouwen en dat is het wel. Hier kunnen we voor niets aan de kade liggen.



Als wij aankomen is het kerstvakantie, en daardoor is er hier nog minder te doen dan normaal. Bij aankomst is het haventje leeg. Maar na enkele dagen arriveren onze vrienden van de Silverland. Gezellig dat we hier niet meer als enigen liggen!



Later krijgen we nog meer gezelschap.
Wij hebben ervoor gekozen om hierheen terug te gaan vanwege het haventje: je kunt hier afmeren langs de kade en in alle rust aan je boot werken En dat is precies wat we hier gaan doen.
De eerste grote klus is de hele bovenkant van de boot opnieuw in de verf zetten. Door de tropenzon vergaat de verf hier veel sneller dan bijvoorbeeld in Nederland. En dat moet niet gebeuren, want de glas/epoxy constructie kan niet tegen de zon.
Het is hier nu midden zomer en de zon brandt heftig gedurende de dag. Hierin kun je niet werken, zo constateren we al snel. Er moet dus bescherming komen, ook omdat er soms een verfrissend regenbuitje voorbij komt - maar dat kan net aangebracht schilderwerk natuurlijk wel volledig verpesten. Tja....wat nu? Er zijn hier 3 winkeltjes, waar alles zeer duur is, en de voorraad meestal uiterst beperkt. We hebben een afdekzeil nodig....dus we gaan op zoek. En zowaar, de plaatselijke Chinees heeft zoiets, zij het dan ook voor een astronomische prijs. Maar ja, dat is natuurlijk verkieslijk boven werken in de volle zon en je verfwerk laten verpesten door een paar regenspetters. Kortom, het is een mooi groot zeil en dat is dus de oplossing:







Nu kan Frits aan de slag!















Als de grote stukken gedaan zijn kan het dekzeil er weer af: het vertekent de kleur toch wel erg en dat maakt het schilderen ook lastig. De nieuwe strategie is om 's morgen zo vroeg mogelijk te beginnen (het wordt hier in de zomer om 5 uur licht!) als het nog niet zo heet is en de zon nog niet zo brandt ervoor te zorgen het werk voor de dag vr 9 uur af te hebben. Daarna kan het verfwerk drogen (dat gaat hier dus in een oogwenk) en kunnen volgende stukken worden voorbereid.







De laatste stukjes gebeuren dan nog net in de schaduw van de giek met de bescherming van een grote hoed







Als het verder te heet is voor buitenwerk kan de binnenkant even meegenomen worden



En er zijn nog allerlei andere klussen te doen. Zo heeft de elektrische lier waarmee we het grootzeil hijsen het begeven.



Hij wil niet meer uit elkaar - en ja, als je iets niet uit elkaar kunt halen kun je het ook niet repareren! Dat is werkelijk erg vervelend, want ons grootzeil van 150 kilo hijs je niet even met de hand....Maar de lier zit muurvast. Na dagen proberen weet Frits uiteindelijk met een truuk de boel toch uit elkaar te krijgen.



En dan moeten er nieuwe lagers komen... die hebben ze natuurlijk niet op Hao. Maar als snel blijkt er een goede lagershop op Tahiti te zijn, die snel en effectief handelen en in een week landen de lagers met het vliegtuig in Hao! Geweldig. Nu kan Frits dus aan de slag en ja hoor, met behulp van koolstof, de nieuwe lagers en veel creativiteit weet hij de lier te fiksen.







Intussen hebben we nog een paar andere projectjes: de onderkant van onze bijboot is eigenlijk al lange tijd ronduit smerig: aangedaan met teer. Tijd om een poging te ondernemen daar ook maar eens wat aan te doen:







We maken gewoonlijk geen reclame op deze site, maar het valt niet te ontkennen dat Mr. Propre zijn naam wel eer aandoet




Onze vrienden waarmee we nu al ruim een jaar opvaren hebben al eens bij ons geinformeerd of we voor hun een bedekking voor de bijboot kunnen maken. En dit is het moment om dat project ook maar eens aan te pakken. De stof komt van hun oude bimini (zonnetent) en we gaan aan de slag: Frits doet het meetwerk en Reinhilde de uitvoering. En dit blijkt een zeer vruchtbare taakverdeling:



Na een aantal dagen kunnen we de goed gelukte cover gezamenlijk inwijden



Als je zo een tijdje in zo'n haventje ligt kom je trouwens best verbazingwekkende zaken tegen: wat te denken van de 'vangst' van deze visser



Dagelijks pakken we onze opvouwbare mountainbikes, die naast de boot klaarliggen om onze verse baguettes te halen (we zijn hier in Frankrijk!!!) en om de overige boodschappen te doen in het dorpje iets verderop.



We moeten steeds eerder naar het dorp voor de verse baguettes: we merken als de scholen weer gaan beginnen dat in een mum van tijd het brood op is: de bakker opent om 05.30 en een uurtje later heb je al geen brood meer! Gelukkig moet Frits toch steeds vroeg op voor het verfwerk....Geleidelijk past de bakker het aanbod kennelijk beter aan de vraag aan: om 7 uur is er ook nog brood. Maar intussen is er hier in het afgelegen Hao vanwege de feestdagen al in geen weken meer een bevoorradingsboot geweest, en afgezien van wat (hele) dure verswaren en de spullen die in een paar tuintjes hier worden verbouwd, beginnen de voorraden van de winkels aardig te slinken. En dan blijkt dat de bakker ook door zijn meelvoorraad heen raakt: hij bakt dagelijks wat minder brood zodat het ook weer eerder is uitverkocht. Ik koop snel in de winkel nog een paar pakken meel: je weet maar nooit! Gelukkig komt uiteindelijk het bevoorradingsschip op een zaterdag morgen



en kunnen de voorraden in de winkels weer worden aangevuld.



Wij hebben nu nog n belangrijk karwei liggen: de UV-strook op de genua vernieuwen en de zeilhoes voor het grootzeil repareren. Dat kan het beste op het voordek gebeuren, waar je een groot werkvlak kunt creeren. Maar het is een weerbarstig karwei: zoveel meter stof die telkens verplaats moet worden en die niet onder de arm van de machine past natuurlijk. Het is zwaar werk maar gelukkig lukt het uiteindelijk boven verwachting goed.







Geleidelijk komen zo de meeste klussen klaar. En dan is er tijd om feest te vieren. Voor ons ligt een catamaran van een jong gezin, die hier wonen. Hij is leraar wiskunde op de middelbare school, zijn vrouw heeft geen werk kunnen krijgen in Hao (ze komen van La Reunion en daar was zijn havenmeester) en hun twee dochtertjes van 5 en 10 gaan naar de plaatselijke lagere school.
In Frankrijk zijn leraren in staatsdienst. Zij kunnen zich opgeven voor uitzendig in afgelegen gebieden zoals Hao. Dat is aantrekkelijk vanuit materiele overwegingen (het wordt bijzonder goed betaald) maar dan zit je dus wel een aantal jaren (de meesten hebben 4-jarige contracten) verweg van vrijwel alles. Dat leidt ertoe dat de groep leraren naar elkaar toetrekt en hechte clubjes vormt. Daarbij komt nog wat anders. Het werk is zwaar: de leerlingen zijn hier vaak weinig gemotiveerd en ze verblijven gedurende de schoolperiodes in een internaat. In totaal wel zo'n 200 leerlingen van de andere atollen en dan nog zo'n 20 van Hao. De leerlingen vervelen zich vaak en het verwaarloosde internaat is ook niet echt een opwekkende omgeving. Er zijn nogal wat leerlingen die bovendien niet graag terug naar huis gaan: het schijnt dat er sprake is van veel verborgen huiselijk geweld en uitbuiting van kinderen. Als de vakantie voor de deur staat, en ze terug moeten proberen ze zich soms te verstoppen...Dat geeft wel aan dat veel kinderen hier niet bepaald een vrolijk bestaan hebben.
Via onze buren komen wij in aanraking met een deel van de leraren-groep. Onderling hebben ze veel contact met elkaar en als buurvrouw Sandra jarig is komt heel aantal op haar feestje op de kade, bij ons voor de deur. Wij zijn ook uitgenodigd.



Iedereen neemt wat lekkers mee en het is erg gezellig. Er wordt zelfs gedanst







Helaas zijn de verhalen die zij vertellen over hun werk niet om erg vrolijk over te worden: er vinden veel geweldincidenten plaats, we horen van verschillenden die in de klas bedreigd zijn. Dat is natuurlijk een andere zaak dan in een grotere plaats: de meeste ouders zitten op een ander atol, je kunt de boosdoeners niet van school af sturen: dus wat heb je voor instrumenten als docent als het eenmaal zover gekomen is? Daarbij komt dat de leerstof voor het grootste deel is afgestemd op 'le metropole': Europees Frankrijk....en niet op het leven en de wereld in de Pacific. De leraar geschiedenis en aardrijkskunde laat me een leuk boekje zien over de geologie, de geografie en de geschiedenis van Polynesie. Maar hij geeft erbij aan dat dit slechts marginaal op de school gebruikt wordt: de examens gaan over de traditionele Franse leerstof. Het blijkt al met al dus zowel voor docenten als voor leerlingen een moeizaam gebeuren, de school in Hao. Dat neemt niet weg dat de groep leraren voor ons natuurlijk boeiend gezelschap is en dat wij ons dan ook prima amuseren op het verjaarsfeest van Sandra.



Alle klussen zijn klaar en het wordt voor ons tijd om weer terug te varen naar Tahiti. Als blijkt dat er een aantal forse storingen in aantocht is, besluiten we snel te vertrekken. We hebben een nogal saaie tocht, die langer duurt dan we gehoopt hadden omdat er bijzonder weinig wind staat.
Het is volle maan in deze dagen, en er is bovendien een maansverduistering die we kunnen zien: de roze maan trekt veel aandacht in de media. Maar een fenomeen dat we nog nooit eerder hebben meegemaakt, waarvan we zelfs nooit gehoord hadden is de 'maanregenboog' die wij de nacht na de maansverduistering meemaken: er verschijnt als gevolg van een regenbui een soort witte boog aan de nachthemel, een perfecte halve cirkel van 180.... we kijken onze ogen uit en we denken dat dit iets is wat maar weinig mensen hebben gezien! We weten niet of dit een bestaand en erkend fenomeen is, maar dit is wel zeker wat we gezien hebben. Helaas liet het zich niet fotograferen tegen de nachthemel. Dus moeten we het hierbij doen met een foto van de opkomende maan zelf



[jan 2018]

[feb 2018]

[mrt 2018]

[apr 2018]

[mei 2018]

[juni 2018]

[juli 2018]

[nov 2018]

[dec 2018]

[2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten