het schip


Mei: weer op weg

De Bella Ciao heeft al die tijd veilig en zeer beschut in Cleveland gelegen



Terwijl Frits zich nuttig maakt door onze gastheer Tony met de verbouwing van zijn huis te helpen, benut hij de gelegenheid ook nog om een nieuwe vloerbedekking in de kajuit van de Bella Ciao aan te brengen



Als dat klaar is, wordt het tijd om nog wat in de omgeving hier te varen. Dus we gooien de trossen los en varen naar Southport, de plek waar we vorig jaar zijn aangekomen. Hier moeten we om te beginnen de boot eens uitgebreid droogzetten om het onderwaterschip schoon te maken, want dat is in als die maanden stilliggen behoorlijk aangegroeid.



Een van de zoons van Frits zijn hervonden neef uit Adelaide woont hier in de buurt. Dus dit is de uitgelezen kans om hem en zijn gezin te ontmoeten. We maken voor de gelegenheid lekkere taartjes



Eerst komt Micheal op een zonnige dag met zijn twee dochters ons aan boord bezoeken



Het blijkt dat de twee jonge dames, Emily (r) en Courtney (l) hier in AustraliŽ opkomende musicalsterren zijn. Het wordt een hele gezellige ochtend. Een tijdje later worden wij uitgenodigd bij de familie thuis, waar we ook Michaels vrouw ontmoeten en opnieuw genieten van de hervonden familie



In Southport kunnen we intussen allerlei boodschappen doen en spullen voor de boot kopen. Als dat allemaal voor elkaar is, varen we weer terug naar Cleveland, waar we afgesproken hebben om ter gelegenheid van gastvrouw Debbie haar verjaardag en alle genoten gastvrijheid met de hele familie een dagtripje met de boot te maken. Daarbij hoort natuurlijk een verjaardagstaart



Het is hier intussen bijna winter en het weer is een stuk instabieler geworden, maar desondanks kunnen we een gezellig rondje in de omgeving maken, terwijl we de taart eten



en zoon Jack de eerste schreden op het zeemanspad zet



Na dit uitje zijn wij klaar voor vertrek....denken we....maar dan blijkt de warmtewisselaar van de stuurboord motor kapot te zijn. Helaas. Eerst proberen we het gat te laten lassen, maar na een paar dagen geeft de lasser aan dat hem dit niet gaat lukken. Inmiddels hebben we ook contact met de dealer in Sidney en die zegt het onderdeel in een week tijd uit Europa bij ons te kunnen laten bezorgen! Dus Frits gaat maar weer door met Tony helpen met het verbouwingsproject terwijl we weer op onze vertrouwde plek liggen



En inderdaad, binnen een week wordt er een pakket afgeleverd.



Wat een vlotte en accurate afhandeling, en alles klopt bovendien, dus de nieuwe warmtewisselaar kan gemonteerd worden. Intussen waren we op zoek gegaan naar een andere lasser, omdat het toch wel zonde zou zijn het oude apparaat weg te moeten gooien. En ja hoor, deze aluminiumlas-specialist blijkt in staat om de gaten in de oude warmtewisselaar dicht te lassen. Daarop moeten we nog even wachten, maar als die ook binnen is kan Frits hem weer gebruiksklaar gaan maken, zodat we eentje op reserve hebben.











En eindelijk is het dan zover: we zijn klaar voor de definitieve start van onze tocht langs de Oostkust van AustraliŽ naar het noorden.



Tijdens onze roadtip kwamen we Helena en Jeroen uit Nederland tegen met hun camperbusje. We hadden een gezellige avond samen en wisselden gegevens uit. Enige tijd later kwamen ze met de vraag of ze ook een stukje met ons mee konden varen naar het noorden. Dat leek ons reuze gezellig. Dus zij zijn in Cleveland aan boord gekomen met een open reisplan, afhankelijk van hoe het alle partijen gaat bevallen



Het blijkt een uitstekende match en we maken een prachtige tocht, met in het begin behoorlijke ruwe omstandigheden, zoals hier bij de passage van de Glashouse Mountains



Het duurt niet lang, of we vangen een heerlijke bonito



Die moet natuurlijk worden schoongemaakt



We noemen hem of haar Bonnie en Bonnie levert vlees voor twee heerlijke maaltijden op, maar eerst hebben we natuurlijk een snack verdiend



Het is bijna volle maan en dat wordt vanaf onze ankerplek vastgelegd



We blijken niet alleen gezellige medereizigers te hebben gevonden, maar ook fantastische taartenbakkers. Hier zien we hun eerste succes: de rijstevlaai



Tussen al deze lekkernijen door zeilen we iedere dag een stuk, soms ruig, soms wat rustiger, tot we bij Fraser Island komen. Daar willen we n de beschutting achter het eiland kruipen, maar daarvoor moeten over een drempel heen. Dat kan naar verluidt slechts onder rustige omstandigheden, vlak voor hoog water. En eigenlijk is het behoorlijk ruig weer. We bellen de kustwacht, die ons de meest recente waypoints voor de invaart doorgeven en omdat we onszelf redelijk ervaren vinden op het gebied van het invaren van zeegaten (vele jaren zeilen op de Waddenzee leveren dat onder andere op), gaan we het proberen. Het doet inderdaad denken aan het Westgat bij Schiermonnikoog: aan weerszijden vette brekers, met daar tussendoor een bevaarbare route. We bereiken in de surf snelheden van 17 knopen dus we speren in no time naar binnen. En daar komen we dan in een soort waddengebiedje.



We ankeren in de buurt van een paar oude scheepswrakken en gaan op walexpeditie











In AustraliŽ hebben de kolonisten nog niet zo'n lange geschiedenis, dus dingen zijn al snel 'oud'. Deze wrakken zijn van stalen schepen, uit de tijd van de overgang van zeil- naar stoomvaart, begin twintigste eeuw. Ze liggen hier al een tijdje gezien de begroeiing







We zagen al op meer plekken grote groepen prachtige blauwe krabbetjes langs de vloedlijn, onze gasten maken er een serie mooie foto's van











De volgende dag varen we tussen de banken door naar een zandplaat, waar we gaan droogvallen, om nog enkele reparaties uit te voeren aan de schroeven en om het onderwaterschip nog eens een keer goed schoon te maken. Dat kan hier allemaal erg goed, omdat er een tijverschil van meer dan 3 meter is. Bovendien hebben we 4 extra handen, dus de schoonmaakklus is in no time geklaard















Het is hier prachtig, en zeer fotogeniek



Aan het eind van de dag komen we weer los en gaan weer voor anker.
Onze volgende stop is een klein badplaatsje, Torquay geheten (dat is kennelijk een populaire badplaats-naam).



Hier gaan we heen om wat inkopen te doen. Het is nog steeds koud in de avonden en overdag zijn we onderweg. Daarom benutten we deze plek om in een van de prima openbare douchegelegenheden ons eens lekker op te frissen. We doen de inkoopjes en daarna stappen we allemaal weer aan boord en genieten van opnieuw zo'n prachtige goudgekleurde zonsondergang.



De volgende dag hijsen we de zeilen weer en zetten we koers naar Bundaberg. We waren ooit van plan om hierheen te gaan en de boot achter te laten in Australie. We zijn erg blij dat we uiteindelijk in Southport en Cleveland terecht zijn gekomen: er is daar veel meer te doen, er zijn daar meer faciliteiten en het was nog een mooi vaargebiedje ook. Dat hadden we hier allemaal niet gehad. Er is dan ook geen reden om hier langer dan nodig te blijven en de volgende morgen gaan we ankerop en komen aan het eind van de dag in Round Hill 1770 aan. Hier genieten we van een prachtige volle-maannacht



De volgende dag brengt ons naar het mijnindustrie-plaatsje Gladstone



Grote schepen varen hier af- en aan



Inmiddels beginnen de temperaturen ook weer wat milder te worden, dus als we op de terugweg van de boodschappen langs een terrasje komen, kunnen we de verleiding niet weerstaan om op de zondagmiddag lekker in het zonnetje een drankje te nemen en mensen te gaan zitten kijken



Na Gladstone kunnen we door een nauwe doorgang tussen de vaste wal en Curtis Island. Dat moet wel met hoogwater gebeuren, waarbij je netals op het wad met opkomend tij naar het wantij vaart



met hoogwater over het hoogste gedeelte komt



en dan met afgaand tij verder vaart. We komen inmiddels in de bescherming van het Groot BarriŤre Rif, waardoor de omstandigheden wat rustiger zijn nu. We laten in de middag ons anker vallen bij Great Keppel Island. Het begint nu weliswaar warmer te worden, maar het is hier nog altijd winter. We konden in Gladstone boerenkool kopen, en de Aldi in Australie verkoopt 'Rookwurst' dus eten we vanavond...boerenkool met worst



Je kunt op dit eiland leuke wandelingen maken en we zijn de afgelopen dagen goed opgeschoten, dus we blijven hier een dagje liggen om te wandelen naar Butterfish Bay































Bij terugkomst van de wandeling wordt ons verteld dat iemand hier vanavond pizza gaat bakken en dat we van harte uitgenodigd zijn! Nou, dat laten we ons geen twee keer zeggen Die avond scharen we ons met nog een paar zeilers rond een vuurtje en daar doen we ons op het strand, onder de sterrenhemel te goed aan een prachtige pizza







De volgende dag is het weer tijd om verder te varen, en we manoevreren tussen de rotseilandjes door







naar de volgende bestemming: Middle Percy Island



De middag benutten onze gasten voor het maken van een appeltaart met catamaranmotief



en een wandelingetje de rots op



In Australie is men enorm kwistig met bordjes, zo ook hier op de kokospalmboom dit waarschuwingsbordje



Op dit eiland woont een echtpaar, waarvan de man vandaag zijn verjaardag viert. Er is een prachtige bar aan het strand gebouwd,



en daar wordt het feestje gehouden in de vorm van een maaltijdstoof van de speciaal voor dit doel geschoten geit. Er liggen verschillende boten hier en iedereen is voor na zonsondergang uitgenodigd.



Het wordt niet alleen een hele gezellige avond, waar we allerlei bijzondere figuren ontmoeten die hier rondvaren en een hele kaartenset van het gebied cadeaukrijgen van iemand, maar de geitenstoofpot is bovendien voortreffelijk.
De volgende ochtend trekken we weer verder. Elke dag zetten we (waar het in dit natuurgebied mag) onze hengels en vislijnen uit, maar behalve op de eerste dag, hebben we nooit beet.



Vandaag lijken twee keer achter elkaar iets aan de lijn te hebben. We gaan wel hard, en daardoor halen we beide keren niks binnen: de vangst is er weer afgevallen! Grote teleurstelling dus: geen vismaaltje vanavond. Als we deze dubbele teleurstelling verwerkt hebben komen we aan bij het volgende idyllische strandje, dit keer van Scawfell Island. Hier is geen weg vanaf het strand, dus we kijken een beetje rond op het strand







en ontdekken hele tapijten met grappige schelp-ringetjes



We zijn intussen alweer ruim twee weken onderweg en onze gasten moeten weer terug naar hun bus. Zij hebben een terugvlucht geboekt vanaf de Whitsundays, onze volgende bestemming



Het begint allemaal weer wat te lijken op een meer tropische omgeving, en ook de temperaturen wijzen in die richting







Onze gasten kunnen hier mooi snorkelen, we zien diverse schildpadden rond de boot en Frits kan zijn gloednieuwe kite uitpakken











De volgende dag zetten we Helena en Jeroen af op Whitsunday Island: we hebben een heerlijke tijd met elkaar doorgebracht en intussen zijn we weer een mooi stuk opgeschoten naar het noorden.



Wij varen na een paar kleine boodschappen in Whitsunday Island Marina getweeŽn verder naar het noorden. Er wordt voor het weekeind veel wind verwacht en wij willen voor die tijd graag binnen zijn. Het is een voorspoedige tocht waarbij we na 2 dagen en nachten varen Cairns bereiken. De ochtend voor aankomst vangen we nog een prachtige spotted mackerel



waarvan de eerste moten 's avonds onze borden sieren.

Met dank voor de foto's van onze opstappers Helena en Jeroen

[mrt 2019]

[mei 2019]

[juni 2019]

[juli 2019]

[aug 2019]

[sep 2019]

[okt 2019]

[nov 2019]

[dec 2019]

[2018]

[2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten