het schip


Decembermaand in Frans PolynesiŽ!

Bij december denkt iedereen in Nederland aan kou, regen, misschien sneeuw en ijs....In PolynesiŽ ligt dat heel anders: hier is het midden zomer! En aangezien we dichtbij de evenaar zitten (maar dan op het zuidelijk halfrond) is het enorm warm deze maand. En hoewel het regenseizoen heet te zijn, is het in de Tuamotus kurkdroog. Dat is voor de bewoners, die het vaak voor hun watervoorziening van regen moeten hebben niet zo leuk, en voor ons ook niet, omdat voor ons hetzelfde geldt nu onze watermaker het definitief heeft begeven.
De maand december beginnen wij in Fakarava, waar we doorgaan met de meest prachtige snorkelexpedities in de zuidpas. De onderwatercamera's van vriend Henk en van Frits maken overuren met het registreren van alles wat er op en om het rif te zien is:















































Afgezien van al deze kleurenpracht en variatie komen we onder water ook een paar bijzonderheden tegen. Zo verlenen vissen elkaar diensten, en dat gebeurt op verschillende manieren. Een daarvan is het fenomeen van de poetsstations: op die plekken heerst vrede en laten de vissen zich schoonmaken door zogeheten poetsvisjes: zowel van buiten maar ook vaak in de bek en de kieuwen poetsen deze visjes de parasieten van anderen, ook haaien en murenen, weg.







Anderen, de zogenaamde zuigvissen, hebben een speciale zuignap op hun kop waarmee ze zich aan andere (grote) vissen, maar ook aan boten kunnen vastzuigen. Wij hebben op deze manier een hele groep aan onze boot vastzitten, die zelfs als we de pas van noord naar zuid doorvaren (toch een tochtje van 30 zeemijl), vast blijven houden. Ook zij leven van de parasieten







En dan is het hier een waar lustoord voor de liefhebber van de zwartvin rifhaaien











grote aantallen Napoleonvissen (deze bakbeesten kunnen wel 1,50 m groot worden) die statig voorbij schuiven



groupers in alle soorten en maten



en last but not least doopvontschelpen in vele kleurschakeringen van blauw, via paars naar groen, maar die hebben de neiging om dicht te klappen zodra er iets in de buurt komt, zelfs ons cameraatje op eens stok



In de zuidpas van Fakarava is afgezien van enkele duikbases geen dorp. Er wonen 2 families en voor de rest is er niets. Je bent van de oceaan gescheiden door de motu's, de riffen van koraal die op de vervallen vulkaan zijn gegroeid in de loop van duizenden jaren. Op de motu's groeien slechts wat palmbomen en verder is het een woestenij. Wij maakten een wandeling op een motu die 'Santa Suzanna Island' bleek te heten



























Voor bevoorrading moet je dus bij het dorp aan de noordkant zijn. Daarheen kunnen we mooi met ons lichtweerzeil



Voor de feestdagen komt er in het dorp een bevoorradingsboot langs. De anders zo rustige kade ondergaat een totale metamorfose en met alles wat rijden kan komen de eilanders aanzetten om hun bestellingen en voorraden op te halen. Het levert ons een fantastische middag op:























er gaan ook dingen fout, zoals op onderstaande foto, waar te zien valt dat iemand meende in dit klimaat teer in een zak te kunnen vervoeren



Onderstaande foto werd ook bij het uitladen van de vrachtboot gemaakt: de slanke persoon links laadde de hele vrachtwagen op, met kratten, pakken enzovoort. Een prachtige mahu: zij/hij heeft de spieren van een man, evenals de stem, maar voor de rest is ze een op en top dame! Enkele maanden geleden hebben we er al op gewezen, dat dit hier in Polynesie tot de traditie behoort en dat mahu hun hele eigen, gerespecteerde plaats in deze samenleving innemen. Ze is erg druk, anders had ik graag een praatje met haar gemaakt.




Maar goed, wij hebben zo onze Nederlandse liefhebberijen: bij december horen bepaalde lekkernijen. En hoewel we aan de andere kant van de wereld zitten hebben we kruidnoten gebakken







en een kerststol



Omdat verse groenten en fruit hier niet altijd makkelijk te krijgen zijn bestond een van onze kerstmaaltijden uit asperges (uit een potje) met ham (uit blik), eieren en aardappelen: wel zomereten natuurlijk!



Om in het nieuwe jaar wat eigen 'kweek' te hebben, plantten we een paar komkommer zaadjes, die het wonderbaarlijk mooi doen







En ook al is het hartje zomer, de zon gaat hier ook nu rond 18.30 onder. Maar dat doet ze dan wel elke avond weer met een fantastisch kleurenbombardement











En daarmee sluiten we het jaar 2017 af, een bijzonder jaar waarin Bella Ciao de Pacific ging verkennen!

Henk en Frits bedankt voor de fotobijdrage

[jan 2017]

[feb 2017]

[mrt 2017]

[apr 2017]

[mei 2017]

[juni 2017]

[juli 2017]

[nov 2017]

[dec 2017]

[2016]

[2015]

[2014]

[2013]

[2012]

[2010/11]

120 m² zeiloppervlak
120 m² lichtweerzeil
In blauw zijn de 4 gastenhutten (1x tweepersoons en 2x eenpersoons) gemarkeerd
Overal aan boord genieten